Booking.com

 

banner 971x375 okmikro

Νιώσε τα Χριστούγεννα που έρχονται…

xristougenna

Βγαίνω στο μπαλκόνι για να νιώσω τον κρύο αέρα σε συνδυασμό με τη μυρωδιά των ξύλων που καίγονται στα τζάκια. Κλείνω για λίγο τα μάτια, να νιώσω καλύτερα τον Χειμώνα με μυρωδιές και εικόνες της πόλης μου.

Πάντα αγαπούσα τις μυρωδιές που με οδηγούσαν σιγά σιγά στα Χριστούγεννα. Και πάντα τα περίμενα με λαχτάρα, για να νιώσω ότι είμαι και εγώ μέρος τους. Σαν παιδάκι, βεβαίως. Καθόμουν οκλαδόν, δίπλα και κάτω από το οικογενειακό χριστουγεννιάτικο δέντρο και χάζευα τα μαγικά φωτάκια. Μπάλες γυάλινες, βαριές, όχι σαν τα φθηνά πλαστικά στολίδια του σήμερα, βαμβάκι στα κλαδιά, ώστε να θυμίζει χιόνι και φυσικά όλα τα παιδικά μου κουκλάκια, μεγάλα, μικρά, σε παράταξη γύρω από τη φάτνη, να κοιτούν με τα μεγάλα μάτια τους τον γεννηθέντα Ιησού.

Αν με ρωτήσεις ποια Χριστούγεννα θυμάμαι, δεν θα σου πω. Ξέρεις γιατί… Θα σου πω, όμως ή μάλλον θα σου αφηγηθώ μια μικρή ιστορία. Τέλος Νοεμβρίου, στην Αθήνα, απόγευμα μετά τις έξι, θαρρώ, μετά από ένα ακόμη επισκεπτήριο δύσκολο, βγήκα από το νοσοκομείο να πάρω λίγο αέρα. Αυτός ο αέρας ο κρύος που σε ξυπνάει και σε χαϊδεύει, κιόλας. Που τον έχεις ανάγκη, για να συνεχίσεις. Που σου θυμίζει ότι μες στο κρύο όσοι αγαπιούνται, αγκαλιάζονται, περπατούν σφιχταγκαλιασμένοι. Εγώ είχα αγκαλιάσει εμένα, σταυρώνοντας τα χέρια μπροστά μου και περπατούσα βιαστικά, λες και με κυνηγούσε ο χρόνος. Ανέβηκα τη μικρή ανηφόρα που οδηγούσε στο γνωστό ακριβό δρόμο του κέντρου. Ήταν δίπλα στο νοσοκομείο. Αντιφατική εικόνα. Περπάτησα κοιτώντας αδιάφορα και ψιθυρίζοντας κάτι σαν προσευχή και τραγούδι. Το βλέμμα μου κέντρισε μια βιτρίνα ζαχαροπλαστείου. Κοντοστάθηκα. Μου φαινόταν τόσο φωτεινή! Πόσο είχαν συνηθίσει τα μάτια μου το λευκό φως του νοσοκομείου, τελικά. Μου ήταν ξένο αυτό το γλυκοκίτρινο φως της βιτρίνας που ήταν στολισμένη σαν χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Χρώματα, ασημένια και χρυσά χαρτιά που έκρυβαν ακριβά σοκολατάκια, ζαχαρωτά παιδικά, τάρτες «χιονισμένες» με πασπαλισμένη άχνη ζάχαρη, σοκολατένιοι κορμοί, τεράστια τσουρέκια, κάστανα γλυκά και βουνά από μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Πρέπει να είχα κυριολεκτικά κολλήσει το πρόσωπό μου στο, επίσης, στολισμένο τζάμι, παρακολουθώντας τους χαρούμενους πελάτες. Και τότε το ένιωσα. Αυτό το συναίσθημα της ανημπόριας. Τόσο, μα τόσο φτωχή και απελπισμένη. Σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Παρακολουθούσα έναν επώνυμο κύριο να ψωνίζει γλυκά και κοίταξα το είδωλό μου στο τζάμι. Παράταιρο θέαμα. Μια γιρλάντα από ψεύτικο χιόνι ήταν γύρω μου και εγώ ασπροκίτρινη, με σφιγμένο πρόσωπο, μαύρους κύκλους  της κούρασης και της αγωνίας. Χαμήλωσα το κεφάλι και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Αργά αυτή τη φορά.

Κάθε φορά που περνάω από το πολύ γνωστό ζαχαροπλαστείο, κοιτάζω μέσα. Χειμώνα, καλοκαίρι. Και βλέπω πάντα το ίδιο συναίσθημα. Της απελπισίας. Που είναι πιο έντονη όταν βλέπεις τη χαρά του άλλου, ενώ εσύ βρίσκεσαι σε αδιέξοδο. Κάθε Χριστούγεννα, λοιπόν, εγώ κάνω – τουλάχιστον, προσπαθώ και τα καταφέρνω- μια βαθύτερη ανάγνωση των δελεαστικών φώτων και της σαγηνευτικής λάμψης. Εκείνο το απελπισμένο κορίτσι το κουβαλάω πάντα μέσα μου…

(photo: Adam Foster@Flickr)

lionnews

SHEIN Many GEO's

SHEIN Many GEO's

Booking.com

 

ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΕΔΩ

Please enable the javascript to submit this form

ΥΓΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΑΞΙΔΙΑ

Greece Jooble logo

AliExpress WW

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ

pnevmatika sokolatakia

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΔΕΡΗ- Ανασκαφές στο χτες...

sideri

Booking.com

argiris taxi

 

lempesis

lefkiano

parostop

camora

 

monomaxoi2

KTEL THIVAS

 

 

 

ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑDIKIGOROS2 E STEREA.GR LOGO
 

aggelies

 

 

ΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΩΝ

FACEBOOK