Άξιζε ...

ΔΥΟ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΒΑΛΑΝ ΣΕ ΣΚΕΨΕΙΣ.
Πήγα πριν λίγες μέρες να επισκεφτώ μια γνωστή μου κυρία, που ταλαιπωρείται από καρκίνο.
Κάθε μέρα στους γιατρούς.
Χάνει δυνάμεις, πέφτουν πράγματα από τα χέρια της, έχει γενική ατονία, ξεχνάει τι θέλει να πει, χάνει τις λέξεις.

Την κοίταζα και ένιωθα δέος μπροστά σε όλο αυτό που έβλεπα. Άλλαξε η γυναίκα τελείως, εμφανισιακά, ψυχολογικά.
Την ήξερα από τότε που ήταν νέα, εδώ και είκοσι χρόνια πριν, που ήταν μια κυρία αρχόντισσα, δυνατή, έξυπνη, δραστήρια.
-Αχ, πάτερ μου, εσείς μιλάτε τόσο ωραία. Και τώρα, να, άλλαξα τόσο, και δεν μπορώ να σας περιποιηθώ λίγο.
- Μα εγώ χαίρομαι, και μόνο που σας βλέπω και κάνουμε λίγη παρέα. Μη νιώθετε άσχημα. Δεν ήρθα εδώ για να κάνω ομιλία άλλωστε. Μπροστά στον πόνο, η γλώσσα μου σιωπά, δεν έχω κάτι να πω.
- Δεν μπορώ ούτε να εξομολογηθώ πολύ τώρα, διότι χάνω τις λέξεις, δεν μου έρχονται στο νου αυτά που θέλω.
- Δεν πειράζει, μην πιέζεστε να κάνετε κάτι. Να είστε ο εαυτός σας, σας παρακαλώ.

Μετά από λίγο, τη ρώτησα: Θυμώνετε με το Θεό, με όλα αυτά που περνάτε;
- Τι είπατε, πάτερ;
- Ρωτάω, αν θυμώνετε. Εγώ, στη θέση σας θα θύμωνα, θα τα έβαζα με το Θεό, θα έλεγα, γιατί να τα πάθω εγώ όλα αυτά!
- Α, όχι, δεν θυμώνω. Ξέρετε, τι πόνος υπάρχει στον κόσμο! Πολλοί άνθρωποι πονούν, και μάλιστα νέοι, και υποφέρουν. Βέβαια, μερικές φορές αναρωτιέμαι κι εγώ σαν άνθρωπος, γιατί να το πάθω όλο αυτό. Μα όχι να θυμώσω με το Θεό. Αυτό όχι.
- Και τι απαντάτε σ' αυτά τα πολλά ¨γιατί¨.
- Δεν απαντάω. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να κάνω κάτι. Απλά το δέχομαι. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι στις αρρώστιες αυτές.

Έφυγα, και μετά πήγα πιο δίπλα, άλλη επίσκεψη, σε άλλη γνωστή κυρία που γηροκομεί τη μητέρα της, που από στιγμή σε στιγμή φεύγει, πεθαίνει. Έκατσα λίγο, είδα και τον εγγονό της που έφερε στο τραπέζι όλες τις κουτάλες απ' τα συρτάρια της κουζίνας, και μετά από λίγο έφυγα.

Σ' όλο το δρόμο της επιστροφής στο σπίτι μου, κοίταζα γύρω μου τη ζωή που έσφυζε, νέα παιδιά, τις καφετέριες γεμάτες, γέλια, φωνές, τα μαγαζιά, τα εστιατόρια που μύριζαν μπιφτέκια με πατάτες, τα γλυκά, τα παγωτά, τα μανάβικα γεμάτα χρώματα και φρούτα.

Κι έλεγα μέσα μου συνέχεια, κάτι σαν παραμιλητό, κάτι σαν προσευχή:
Η ζωή είναι τόσο μικρή! Ζήσε τη όσο μπορείς καλύτερα!
Άσε τις όποιες μικρότητες, τις κακίες, τις βλακείες, τα κουτσομπολιά, ό, τι δεν αξίζει να σε διαλύει, να σε κλέβει, να σε αρρωσταίνει στην τελική.
Και κάνε πράγματα που αγαπάς!
Και αγάπα, το Θεό,
τον εαυτό σου,
τον αδερφό σου,
τον κόσμο γύρω σου,
τους φίλους σου,
τους δικούς σου.
Και γιόρταζε κάθε μέρα αυτό το πανηγύρι
που λέγεται ζωή,
όσο κρατά!

Δεν είναι πολύ, μα είναι αρκετό για να σε κάνει πλήρη, ευτυχισμένο, έτσι που να πεθάνεις και να πεις, άξιζε,
ήταν όμορφα,
πέρασα καλά!

π. Ανδρέας Κονάνος

remos

lefkiano

estereaWebp.net gifmaker

nick

ΠΑΡΤΥ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΣΚΡΗ

TIGAS ANNA

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΘΗΒΑ

farmakio

lempesis

monomaxoi2

camora

 

SERVICESMALL

KTEL THIVAS

meli

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΕΛΙ ΑΠΟ
ΠΕΥΚΟ-ΡΕΪΚΙ
ΒΟΙΩΤΙΑ
ΤΗΛ 6980093156
ΑΠΛΑ ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ

ARGIRIS

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ -  ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ - ΑΦΙΣΣΕΣ

ΔΕΙΤΕ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ARGIRIS 2

ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑDIKIGOROS2 E STEREA.GR LOGO
theseis ergasias

aggelies

 

 

ΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΣΥΝΔΕΣΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΩΝ

FACEBOOK